ჯონათან ரிჩარდსონი უფროსი: ინგლისური ხელოვნების თეორიისა და პორტრეტისპირატურის პიონერი

• ადრეული წლები და სწავლება: 1667 წლის 12 იანვარს, ლონდონის სენტ-ბოტოლფის სამრადლოში დაბადებული, რჩარდსონის ფორმირების წლები ოჯახურ ტრაგედიით იყო marked — მამამის, უილიამ რჩარდსონის ნაადრევი გარდაცვალებით, რის შედეგადაც ბავშვი მამინაცვლის care-ში მოექცა. ხატვისა და ნახატის შემოქმედებითი ნიჭის აღიარებისთანავე, რჩარსდონი ჯერ გადამწერთა ოდენს დაექვემდებარა, თუმცა მოგვიანებით მოიპოვა 존 რაილის პატრონობა — პატივსაცემი მხატვარი, რომელმაც მას პორტრეტის შემოქმედების საფუძვლიანი უნარები ჩაუყარა. გადამწყვეტი იყო ისიც, რომ რაილის ოჯახში რჩარდსონმა უძვირფასესი გამოცდილება შეიძინა თავის მომავალ მეუღლესთან, რაილის დისშვილთან ერთად — ამ კავშირმა მთელი მისი კარიერის განმავლობაში გადამწყვეტი როლი ითამაშა.
• გამორჩეული მხატვარი: რჩარდსონი სწრაფად დაიმკვიდრა თავი, როგორც დახელოვნებული პორტრატისტი, რომლისთვისაც შეკვეთებს უწოდეს ისეთ გამოჩენილ ფიგურებს, როგორებიც იყვნენ თომას ჰადსონი და ჯორჯ კნაპტონი. მისი ტილოები დაფლობილი იყო მოკრძალებული ელეგანტურობით, რასაც ახასიათებდა ყურადღებითი დაკვირესება და ტონალური ნაზი გადასვლები — ეს ტექნიკა, რომელიც სწავლის პერიოდში დაიხვეწა, რემბრანდტისა და დერბის რაიტის გავლენას ასახავდა. განსხვავებით ბევრი თანამედროვესგან, რომლებიც გადაჭარბებულ ეფექტურობას ანიჭებდნენ, რჩარდსონი ამჯობინებდა შეკავებულ ესთეტიკას, სადაც პრიორიტეტული იყო სიზუსტე და ფსიქოლოგიური სიღრმე.
• ხელოვნების თეორიის გენეზიზი: რჩარდსონის გავლენა ბევრად სცილდებოდა მხატვრის სტენდს; მას მიაწერენ ჯოშუა რეინსლოუდის შემოქმედებითი გზის შთაგონებას და ინგლისური ხელოვნების თეორიის განვითარების initiation-ს. მისმა სარდადმა წიგნმა, „ესე შემოღებ tentang“ (An Essay on Painting), რომელიც 1715 წელს გამოიცემოდა, წარმოადგინა იტალიური რენესანსის იდეალებისა და ემპირიული დაკვირვების გარდაუწყელი სინთეზი — მან გამოწვევა ছুდა ფერებთან, კომპოზიციასთან და disegno-სთან (ხაზოვანობა) დაკავშირებულ প্রচলিত შეხედულებებს. ეს ნაშრომი ვნებიანად ამტკიცებდა ბუნების შესწავლის მნიშვნელობას მხატვრებისთვის, რითაც effectively ჩამოაყალიბა რეინსლოუდის მხატვრული ხედვა და განამტკიცა რჩარდსონის პოზიცია, როგორც ბრიტანული ხელოვნების კრიტიკის „მამა“.
• თანამშრომლობა ვაჟთან: რჩარდსონის ინტელექტუალური ძიებები მისი მხატვრული მცდელობების პარალელურად ყვაოდა. ჯონათან რჩარდსონი უმცროსთან ერთად, მან თანაავტორობა მოუღო ნაშრომს „ზოგიერთი სტატუის, ბას-რელიეფის, ნახატისა და სურათის აღწერა იტალიაში“ (1722), სადაც დოკუმენტირებული იყო მათი ვრცელი მოგზაურობა რომსა და ფლორენციაში. ეს ამბიციური პროექტი საფუგული გახდა იოჰან იაკობ ვინკელმანის გავლენიანი ნაშრომისთვის, „ხელოვნების ისტორია“, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს რჩარდსონის ერთგულებას ევროპული ხელოვნების შესახებ ცოდნის გავრცელებისა და თავისი ეპოქის ესთეტიკური გემოვნების ფორმირებისადმი.
• მემკვიდრეობა და გავლენა: ჯონათან რჩარდსონი უფროსის მემკვიდრეობა მხოლოდ მის ნამუშევრებში არ იკვეთება — თუმცა ისინი უდავოდ ოსტატურია — არამედ მის ტრანსფორმაციულ წვლილში ხელოვნების აზროვნებაშიც. მან მხატვრობისადმი ჰუმანისტური მიდგომა დაამკვიდრა, სადაც ტექნიკურ უნარებთან ერთად პრიორიტეტს ანიჭებდა დაკვირვებასა და ინტელექტუალურ ჩართულობას. მისმა ურყევმა რწმენამ disegno-ს ძალისად, როგორც მხატვრული სრულყოფილების ქვაკუთხედის, ღრმა გავლენა მოახდინა რეინსლოუდამდე და ვინკელმანზეც, რამაც რჩარდსონი ბრიტანული ხელოვნების ისტორიის ტრაექტორიის ფორმირების ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ფიგურად აქცია — მხატვრად, რომლის გავლენა დღემდე რეზონანსით ისმის ვიზუალური კულტურის სფეროში.