სიცოცხლის გზა და მხატვრული ჩანართები

ჯოზეფ ჰაიმორი, რომელიც 1692 წელს ლონდონში დაიბადა, XVIII საუკუნის ინგლისური ხელოვნების განვითარებაში მნიშვნელოვანი ფიგურად წარმოჩნდა. მისი მოგზაურობა ოჯახის მი expectationsებთან დაკავშირებული იურიდიული კარიერით დაიწყო - გზა, რომელიც მან 17 წლის ასაკში დატოვა, მთელიheartedly თავისი მხატვრული მისწრაფებებისკენ. ამ გადამწყვეტი ნაბიჯის შედეგად იგი სერ გოდფრი ნელერის სტუდიაში მოხვდა და უილიამ ჩეზლდენმა წარმოებული ანატომიის ლექციებმა საფუძველი ჩაუყარა მის ტექნიკურ უნარებსა და ადამიანური ფორმის სიღრმის გაგებას. თავდაპირველად ნელერის გრანდიოზული ბაროკოს ტრადიციის მიმდევარი, ჰაიმორის სტილი თანდათანობით უფრო დელიკატურ როკოკოს ესთეტიკას დაუახლოვდა, რაც ევროპაში გავრცელებულმა კულტურულმა ტენდენციებმა განაპირობა. ის მხოლოდ მხატვარი არ იყო; იგი საზოგადოების მწვრთნელი იყო და მის ტილოებს ქართული ინგლისის ცხოვრების, ჩვევიებებისა და მორალური საკითხების სარკედ ექცეოდა.

სამეფო პატრონაჟიდან საშუალო კლასის შეკვეთებამდე

ჰაიმორის ადრეულმა კარიერამ სამეფო წრეებში პატრონაჟით ისარგებლა, განსაკუთრებით 1730-40 წლებში. ამან მისთვის შესაძლებლობა მოგვცა გამოჩენილი ფიგურების გამოსახვა, როგორიცაა მეფე ჯორჯ II და, ცნობილად, გენერალი ჯეიმზ ვოლფი - პორტრეტები, რომლებიც არა მხოლოდ მის ტექნიკურ უნარს, არამედ ხასიათისა და არსებობის აღსადგენად განსაკუთრებულ უნარს აჩვენებს. 1732-1734 წლებში ნიდერლანდებში და საფრანგეთში მოგზაურობამ კიდევ უფრო გაამდიდრა მისი მხატვრული ჰორიზონტი, რუბენსისა და ვან დეიკის შემოქმედებას წარმოადგინა. თუმცა, ჰაიმორის ადაპტაციის უნარი მის მდგრადი წარმატებისთვის გადამწყვეტი აღმოჩნდა. როდესაც გემოვნება შეიცვალა და საშუალო კლასმა რწმუნება მოითხოვა, მან თავისი ყურადღება ოსკილად შეწყვიტა, მათი სურვილის დაკმაყოფილებას მიმართა პორტრეტების წარმოებისთვის, რომლებიც მათ სოციალურ სტატუსს და საშინაო ცხოვრებას ასახავდნენ. ამ პერიოდში გაიზარდა მისი სახელოვანი "საუბრის ნაწარმოებები" - ჯგუფური პორტრეტები, რომლებიც ოჯახებს ან მეგობრებს არაფორმალურ შეხვედრებში ასახავდნენ - ჟანრი, რომელშიც ჰაიმორი ინდივიდუალური პიროვნებებისა და სოციალური ურთიერთქმედების დინამიკის გამოსახულებაში გამოირჩეოდა. ეს ნამუშევრები მხოლოდ გარეგნობის ჩანაწერები არ იყო; ისინი დროში გაყინული ისტორიები იყო, რომლებიც მის მჯდომარე პირთა ყოველდღიურ ცხოვრებას წარმოადგენდნენ. მაგალითად, მისტერ მეთიუ ბელი ტილოზე არის ღირსეული კომპოზიცია, რომელიც დამახასიათებელია მისი როკოკოს რეალიზმისთვის, ხოლო პორტრეტები, როგორიცაა ენტონი ჰაიმორი, ელეგანტური ჩაცმულობა და მარადიული კომპოზიცია გამოავლენს.

فضيلة-ის ილუსტრაცია: "პამელა" და მის ფარგლებს გარეთ

მიუხედავად პორტრეტების დიდებას, ჯოზეფ ჰაიმორი ფართოდ ცნობილი გახდა უნიკალური პროექტის წყალობით, რომელმაც ხელოვნებისა და ლიტერატურის სამყაროები შეაერთა. 1744 წელს მან თორმეტი ტილოზე მუშაობა დაიწყო, რომელიც სამუელ რიჩარდსონის საყოველთაოდ პოპულარული რომანით იყო შთაგონებული, *პამელა, ან ღირსეობის ჯილდო*. ეს ილუსტრაციები ტექსტთან მხოლოდ დეკორატიული დანართი არ იყო; ისინი ამბის ემოციური ზემოქმედებისა და მორალური შეტყობინების გასაძლიერებლად გააზრებული ინტერპრეტაციები იყო. ბენუასა და ლუი ტრუშის მიერ შესრულებულმა гравურებმა კიდევ უფრო გავრცელდა რიჩარდსონის ისტორია, ჰაიმორი კი რომანის პოპულარიზაციის მნიშვნელოვან ფიგურად გახდა. "პამელას" გარეთ ჰაიმორი ასევე შეძლო ისტორიული ხატვის სფეროში შესვლა, რაც ჰაგარმა და იშმაილმა დამფუძნებლის საავადმყოფოსთვის გაწეული მისი შემოწირულობით დასტურდება - ეს არის მისი მხატვრული უნარის და თანამედროვე სოციალურ საკითხებში ჩართულობის გამოვლინება. ამ ნამუშევრებმა, სხვადასხვა ნაწარმოებებთან ერთად, კომპლექსური თემების შესწავლის მოთხოვნილება წარმოაჩინა პორტრეტის ფარგლებს გარეთ, რაც საზოგადოებაში არსებულმა სუსტობამ გამოიწვია.

რეალიზმის და გა refinementებული მემკვიდრეობა

1762 წელს, 70 წლის ასაკში, ჰაიმორი კენტერბერიში გადავიდა, სადაც თავისი ქალიშვილთან და სიძესთან ერთად ცხოვრობდა. მან ხელოვნების ისტორიულ ნაშრომებში ჩართვა განაგრძო - მათ შორის რუბენსის შემოქმედების კრიტიკული გამოკვლევა. იგი 1780 წელს გარდაიცვალა, 87 წლის ასაკში და დაკრძალეს კანონის მიხედვით, რომელიც მატყლის წარმოებას ხელს უწყობდა. ჯოზეფ ჰაიმორის მემკვიდრეობა ინგლისურ პორტრეტულ ხატვას XVIII საუკუნის როკოკოს პერიოდში მნიშვნელოვანი წვლილი შეაქვს. მის ტილოებს ახასიათებთ განსაკუთრებული ყურადღება დეტალებზე, ინდივიდუალური ხასიათებისადმი მგრძნობელობა და ქართული ინგლისის საზოგადოების არსებობის აღსადგენად უნარი. ის მხოლოდ გარეგნობის ჩანაწერები არ იყო; იგი იყო ისტორიის მთხრობელი, რომელმაც ფერებით თავისი დროის ცხოვრება, ღირებულებები და მისწრაფებები წარმოაჩინა.

• ოჯახური კავშირები: სუზანა ჰაიმორი (ჰილერი): მისი მეუღლე, პოეტი, რომლის ნაწარმოებებს დიდი ხნით არ გამოქვეყნდა.
• ენტონი ჰაიმორი: მისი ვაჟი, რომელიც ასევე მხატვარი იყო.
• ენტონი ჰაიმორი უმცროსი: მისი შვილიშვილი, რომელიც იურიდიულ საკითხებზე წერდა და სოციალური აქტივისტი იყო.

მის ნამუშევრებს დღესაც აფასებენ, როგორც ხელოვნების ძალის გამოვლინებას წარსულის ასახვაში და მისი გაგ